‘Sorry, ik ben wat laat.’ Katrien (29) laat zich met een welgemeende zucht in een krakende kroegstoel zakken. Ze judoot zich uit haar jas terwijl ze al zit, haar tas belandt in de vensterbank. ‘Ken je dat?,’ bast ze iets te hard. Ik knik alvast begrijpend. ‘Een babyborrel nog voor het hele kind is geboren? Nou, daar kom ik nu net vandaan. Een collega, ook een ontwerpster, gaat met zwangerschapsverlof en had taart meegenomen.’

‘En?’

‘Wel leuk hoor, maar het ging al snel alleen nog maar over kinderen. Natuurlijk kwam ook de vraag der vragen. En jij, wil jij geen kindje? Ik vertelde dat ik geen onbedwingbaar verlangen heb om mij te laten bezwangeren. Toen zei een collega doodleuk: ach dat komt nog wel. Zij bleek al van kleins af te weten dat ze kinderen wilde. Dat hoor ik de laatste tijd wel vaker.’

‘Ik ken het.’

Katrien roert driftig in haar kop thee. ‘Waarom weten wij het eigenlijk nog steeds niet? Ik heb nooit zo’n oergevoel gehad en jou heb ik er ook nog nooit over gehoord. Ik voel mij echt afwijkend. Geen kriebels. Wat dat ook moge zijn. Twee collega’s die ik nooit over kinderen heb horen praten, altijd druk met hun banen, zijn nu zwanger en weten heel zeker dat “het zo moest zijn”. Laatst zei zelfs één van mijn meest geëmancipeerde vriendinnen doodleuk dat je als vrouw kinderen moeten willen omdat je het kan. Maar waarom zou je?’

Het grote mysterieuze oergevoel. Het is een handig betaalmiddel in lastige situaties. Je kunt er namelijk alles mee afrekenen: schranspartijen, verlummelde dagen, impulsaankopen, one night stands en ander gedrag dat je niet echt rationeel kunt verklaren. Want aan een oergevoel moet je gewoonweg gehoor geven, anders ga je tegen je ‘natuur’ in.

Misschien dat daarom zo vaak oergevoelens als verklaring van een kinderwens worden gebruikt. Uit onderzoeken blijkt namelijk dat de meeste ouders niet weten waarom ze ooit aan kinderen zijn begonnen. Althans, velen hebben nooit werkelijk bij hun motivatie stilgestaan. De roep van de natuur is dan als verklaring snel gemaakt. Omdat kinderen krijgen nu eenmaal de norm is en de normaalste zaak van de wereld.

Maar wat is ‘je natuur’? Niet iedereen beroept zich op oergevoelens, zo tonen enquêtes onder ouders aan. Lang niet elke moeder legt haar kinderwens uit als een staaltje natuurlijke drang. Me Jane. Baby. Veel bewust kinderloze vrouwen zeggen helemaal niets te hebben met moederinstincten. En twijfelaars? Zij geven aan dat het nou ook niet spontaan komt opborrelen. Moet dat oergevoel dan wel onderdeel zijn van je overwegingen? Heeft het zin om op een oergevoel te gaan zitten wachten? Bestaat eigenlijk wel zoiets als een aangeboren kinderwens, voor iedereen?

[…]

Uit: Dilemma! Wil ik een kind of niet?